Περιδιαβαίνοντας τον κόλπο
Γέρας της Λέσβου και τα χωριά
του συναντάς
αλλεπάλληλες εικόνες φυσικής
ομορφιάς .Σε ένα τέτοιο
όμορφο τόπο πέρασαν και αποτύπωσαν
στον καμβά και σε χαρτί
ζωγράφοι και φωτογράφοι ντόπιοι
και ξένοι όπως είναι
ο Στρατής Αξιώτης , ο Στρατής Γαβαλάς , ο Γιώργος Πέρρος,Ηώ Αγγελη,
Ο Βασίλης
Βαγιάννης ο Μάκης Αξιώτης, η Σαπφώ Βογιατζή
και πολοι νεώτεροι Γεραγώτες
,επίσης εκανε αισθητό το πέρασμα
από τη Γέρα ο Σπύρος
Παπαλουκάς πο μας άφησε
πολλά έργα με εικόνες
από τη Γέρα.

Στις
εικόνες της Γέρας
στέκω και εγω μαγεμένος και
σαν αυτοδίδακτος και είτε
με ζωγραφική
η με τη φωτογραφία δημιουργώ και
σας καταθέτω μικρά
εικαστικά δοκίμια

Στρατής Ζάνταλης


Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

9η ΛΕΣΒΟΔΙΑΔΡΟΜΗ







 
 
 

λεσβοδιαδρομες-  λεσβοδιαδρομες- λεσβοδιαδρομες

 

 

 
 
 

                                                                   
 

                                                                 Δάφια.. 


 

 

Η ιστορία του χωριού χάνεται στο πέρασμα των αιώνων. Χτισμένο ΒΔ της Καλλονής στους πρόποδες του βουνού Παρθένης, φαίνεται να πήρε το όνομά του πιθανότατα από τη «Δάφνια Αρτέμιδα», που λατρευόταν στην περιοχή. Αυτό αποδεικνύεται από στοιχεία και ερυήματα που μαρτυρούν ότι μαλλον υπήρχε ιερό αφιερωμένο στη θεά στη θέση του τούρκικου τζαμιού. Υπάρχουν γραπτές μαρτυρές για την πιθανότητα αυτή που τις ενισχύει και η ανεύρεση δυο επιγραφών που κάνουν λόγο για την Άρτεμη . 

Το 1912, όταν ελευθερώθηκε το νησί από τους Τούρκους, το χωριό είχε 450 κατοί-κους και το 1918 έγινε κοινότητα. Το 1922 προστέθηκαν στον πληθυσμό ακόμη 300 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Στα Δάφια έχουν εγκατασταθεί και κάτοικοι του χωριού «Κλαπάδος», στα βόρεια της Καλλονής, από το οποίο σώζονται σήμερα μόνο λιγοστά ερείπια. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δούλεψαν μαζί, σκληρά και με εργατικότητα και με τη νοικοκυροσύνη τους κατάφεραν να επιβιώσουν και να προκόψουν. Βασικές ασχολίες των κατοίκων ήταν και είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία

 

.

                                                                   Η Μονή Λειμώνος..
 






 



Η Μονή Αγίου Ιγνατίου, γνωστή ως Μονή Λειμώνος εξαιτίας του λιβαδιού (λειμώνα) στο οποίο είναι χτισμένη συμπληρώνει σύντομα πέντε αιώνες συνεχούς λειτουργίας. Ιδρύθηκε το 1526 από τον άγιο Ιγνάτιο Αγαλλιανό, κατά την παράδοση πάνω στα ερείπια Βυζαντινού μοναστηριού, και αφιερώθηκε στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Σήμερα τιμάται στο όνομα του αγίου ιδρυτή της.


Από τις αρχές του 16ου αιώνα μέχρι σήμερα η Μονή έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη θρησκευτική, εκπαιδευτική και πνευματική ιστορία του νησιού, αλλά και στους ευρύτερους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας. Το πλούσιο πολιτιστικό υλικό της Μονής αποτελεί μάρτυρα της μακράς της παράδοσης, ενώ παράλληλα παρέχει σημαντικές πληροφορίες για την ανάπτυξη της περιοχής της Καλλονής και γενικότερα της Λέσβου.

Οι συλλογές της Μονής περιλαμβάνουν εικόνες, χρυσοκέντητα άμφια και υφάσματα, αντικείμενα εκκλησιαστικής χρήσης, λαογραφικά κειμήλια, αλλά και πετρώματα από όλη τη Λέσβο. Ιδιαίτερης αξίας είναι επίσης η Βιβλιοθήκη της μονής, με τα χειρόγραφα και τα έντυπα βιβλία της, καθώς επίσης και το Αρχείο των ελληνικών και οθωμανικών εγγράφων της.

Η υπό επίσκεψη διαδικτυακή πύλη για τη Μονή και την Ψηφιακή της Βιβλιοθήκη έχει ως κύριο στόχο την ανάδειξη του λειμωνιακού πολιτιστικού περιεχομένου, την ελεύθερη πρόσβαση του κοινού στο ψηφιακό πληροφοριακό υλικό της Μονής Λειμώνος και την ευαισθητοποίηση του κοινού και των αρμοδίων φορέων για την συντήρηση του πολιτισμικού θησαυρού της.



                  

 

                                                                 Κλαπάδος.
 
 Ο Κλαπάδος είναι εγκαταλειμμένο αγροτικό χωριό στην περιοχή του οποίου έγιναν οι τελευταίες νικηφόρες μάχες των Ελλήνων στρατευμάτων κατά των Τούρκικών, το Δεκέμβριο του 1912 για την απελευθέρωση της Λέσβου. Κοντά στο ξωκλήσι του Αγίου Αλέξανδρου βρίσκονται ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού, καθώς και λάρνακα από γκρίζο τραχείτη όπου, πιθανότατα, ενταφιάστηκε ο ασκητής 'Αγιος Αλέξανδρος. Ο Κλαπάδος ήταν ένα χωριό, απέναντι σχεδόν από τη Στύψη. Οι κάτοικοί του ήταν οι περισσότεροι Τούρκοι μουσουλμάνοι και οι λιγώτεροι Έλληνες. Γύρω στις 80 τούρκικες οικογένειες. Ήταν όμως όλοι αγάδες, δυνατοί. Είχαν ξεχωριστά νεκροταφεία και ξεχωριστά καφενεία.Σήμερα σώζονται κάποια ερείπια και κυρίως το χαμάμ που είναι σε καλύτερη κατάσταση. Σπίτια δεν σώζονται. Κάποια ερείπια μόνο μαρτυρούν παλιές δόξες. Οι τελευταίοι Κλαπαδιώτες εγκατέλειψαν το χωριό μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Οι Τούρκοι είχαν φύγει προ πολλού εννοείται. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στα Δάφια, την Καλλονή και λιγότεροι στη Στύψη.    


 
 
 
 
 
 
 
 Ο καταρράκτης του Κλαπάδου  είναι καλά κρυμμένος μέσα στο δάσος που περιβάλει το ερειπωμένο χωριό. Σε μικρή απόσταση, αφού στρίψουμε αριστερά στο χωματόδρομο ερχόμενοι από το την Καλλονή προς Πέτρα και πριν φτάσουμε στο χωριό, συναντάμε στα αριστερά ένα μεγάλο ξέφωτο. Αφού παρκάρουμε εκεί, στο βάθος υπάρχει ένα μονοπάτι που προχωράει μέσα στο δάσος. Καθώς αρχίζουμε να κατηφορίζουμε την πλάγια και πλησιάζουμε τον καταρράκτη, το βουητό του νερού γίνεται πιο έντονο και μας καθοδηγεί να τον ανακαλύψουμε. Το ύψος του είναι περίπου 15-16 μετρά 
                                                                                    Φίλια..



Η Φίλια είναι ημιορεινό χωριό στη Λέσβο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο δήμο Καλλονής, ενώ σήμερα σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στο δήμο Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 653 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 636 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 310 μέτρων, σε απόσταση 49 χιλιομέτρων από τη Μυτιλήνη.
Η τοποθεσία του χωριού παλιά ήταν πιο ψηλά, αλλά λόγω των επιδρομών των πειρατών και προκειμένου να μην είναι ορατό από αυτούς, τρία αδέρφια (ή τρεις φίλοι, πάντα σύμφωνα με το θρύλο) αποφάσισαν να μεταφέρουν το χωριό στη σημερινή του θέση.

Το χωριό έχει πετρόκτιστα κτήρια, αρκετά από τα οποία χρονολογούνται από τέλος του 19ου αιώνα και έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία, μικρές πλατείες, καλντερίμια και καφενεία, με έντονο παραδοσιακό χρώμα. Στο χωριό έδρευε ο γυναικείος αγροτουριστικός συνεταιρισμός φίλιας, γνωστός για τα χειροποίητα αμυγδαλωτά, τα γλυκά κουταλιού, τις μαρμελάδες, τα ηδύποτα και τα ζυμαρικά που παρασκευάζει Άλλα τοπικά προϊόντα είναι τα τυριά, γιαούρτια, το ρυζόγαλα και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα που παρασκευάζονται από το ντόπιο κατσικίσιο γάλα.
 

  Από τη Βικιπαίδεια                                 
                       
 









 
 Ανεμότια..
 
                                                                             
 
 
Χωριό με μακρά παράδοση στην κατεργασία της πέτρας - φημισμένοι σε όλο το νησί ήταν οι πετράδες του -, η Ανεμότια είναι γνωστή για τις αμπελοκαλλιέργειές της και το εξαιρετικό κρασί της. Εδώ εδρεύει γυναικείος αγροτουριστικός συνεταιρισμός, που παρασκευάζει κρασί, ηδύποτα και γλυκά. Δίκτυο περιπατητικών διαδρομών με αφετηρία το χωριό οδηγεί σε δάσος (ανάμεσα στην Ανεμότια και τα Παράκοιλα) με μεγάλη οικολογική αξία, όπου, μεταξύ άλλων, ευδοκιμούν η τραχεία και η μαύρη πεύκη, καθώς και σπάνια φυτά, όπως το ροδόδεντρο και η παιωνία. Η Ανεμότια έχει 534 κατοίκους. Απέχει 53,5 χλμ ΒΔ από τη Μυτιλήνη.
 
 
 
 
 Σκουτάρος..
 
 

 

Από τη Βικιπαίδεια     Στη βόρεια πλαγιά του όρους Σκοτεινού, επτά περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Πέτρας και 62 χλμ από την πόλη της Μυτιλήνης βρίσκεται το μεγάλο ημιορεινό χωριό Σκουτάρος, με 1.000 κατοίκους περίπου. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στην πλαγιά του όρους Σκοτεινό
, σε υψόμετρο 151μ. στο οποίο πιθανότατα οφείλει και το όνομά του.

Οι κάτοικοι είναι κυρίως γεωργοί, κτηνοτρόφοι και ελαιοκαλλιεργητές. Τα τελευταία χρόνια αρκετοί είναι αυτοί που ασχολούνται με τον τουρισμό. Επίνειο του χωριού είναι η Αναξος, στο δρόμο από Πέτρα προς Σκουτάρο, με απέραντη ακρογιαλιά, γραφικές ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχεία.


 
 
 
 
Η Άναξος  απέχει 55,5 χλμ ΒΔ από τη Μυτιλήνη. Βρίσκεται 1 χλμ περίπου μετά την Πέτρα, σ΄ έναν ωραίο και ευρύχωρο κάμπο δίπλα στη θάλασσα. Είναι μία οργανωμένη αμμώδης παραλία, μήκους ενός χιλιομέτρου.
 
Η υποδομή της είναι κατάλληλη για όμορφες και ήρεμες διακοπές. Η Άναξος είναι ιδανική για οικογενειακές διακοπές και όχι μόνο. Διαθέτει  γραφικές ταβέρνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, μίνι μάρκετ, πολυτελή ξενοδοχεία, καφετέριες και ότι είναι απαραίτητο στις διακοπές.  Κύριο χαρακτηριστικό της είναι η φυσική ομορφιά που διαθέτει καθώς και η υπέροχη θέα των μικρών νησιών και του Μολύβου που βρίσκονται απέναντί της.
 
Στην Άναξο ο παραθεριστής  μπορεί να αξιοποιήσει τον χρόνο που επιθυμεί με αρκετές δραστηριότητες. Κατ΄ αρχήν η παραλία της ενδείκνυται για άσκηση και κολύμπι. Ο καλύτερος τρόπος για εκγύμναση και εκτόνωση είναι το τρέξιμο στην αμμουδιά καθώς και το κολύμπι. Επίσης  μπορεί να ασχοληθεί  με θαλάσσια σπορ ή με ψάρεμα. Μία άλλη αξιόλογη δραστηριότητα είναι οι περιπατητικές διαδρομές.
                        Περισσότερα :            http://www.anaxoslesvos.gr/index.php


 

 
                                                                                Πέτρα..


 
 









 

                                                                          Πέτρα.



Στα βόρεια του νησιού, δίπλα από τον Μόλυβο, βρίσκεται το χωριό της Πέτρας με τη μοναδική παραλία της και το χαρακτηριστικό της βράχο, ύψους περίπου 40 μέτρων.   Εκατό δεκατέσσερα σκαλιά λαξευμένα στη σκληρή πέτρα θα σας οδηγήσουν στην πανέμορφη εκκλησία της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, που βρίσκεται στην κορυφή του με την εκπληκτική θέα. Μέσα στον οικισμό βρίσκεται και ο ναός του Αγίου Νικολάου, άλλο ένα σημαντικό εκκλησιαστικό μνημείο της περιοχής. Η περιοχή είναι μία από τις πιο τουριστικά ανεπτυγμένες του νησιού. Διαθέτει πολλά ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, εστιατόρια και bars, που όμως δεν προσβάλλουν τη γραφικότητα του οικισμού.
Η παραλία της Πέτρας είναι πλήρως οργανωμένη και αποτελεί μία από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού. Τον όρμο της στολίζουν οι νησίδες Άη Γιώργης, Μικρό νησί, Γλαρονήσι και Μυρμήγκι, που αποτελούν προστατευόμενη ζώνη άγριας πτηνοπανίδας και λειτουργούν ως οικολογικά παρατηρητήρια.
 

 

                                                       Αρχοντικό της Βαρελτζήδαινας










 
 
Στη βόρεια Λέσβο, στην Πέτρα, βρίσκεται το αρχοντικό της Βαρελτζήδαινας, ένα από τα λιγοστά παραδείγματα της παραδοσιακής αρχοντικής κατοικίας στη Λέσβο. 
Πρόκειται για κτίσμα του τέλους του 18ου, η αρχιτεκτονική μορφή του οποίου απαντά στο χώρο της ευρύτερης Βαλκανικής χερσονήσου. Η αρχιτεκτονική του ακολουθεί την διαδεδομένη τυπική διάταξη των αρχοντικών κατοικιών, που χτίζονταν συνήθως στο κέντρο αγροτικών κτημάτων, κλεισμένων με περίβολο. Το κτήριο είναι διώροφο, με συμπαγές λιθόκτιστο ισόγειο, που του προσδίδει φρουριακό χαρακτήρα, αντίστοιχο με τις παλαιότερες οχυρές εξοχικές κατοικίες. Αντίθετα ο όροφος είναι κτισμένος από ελαφρά υλικά με την τεχνική μπαγδατί (ξύλινος σκελετός, επιχρισμένος με λάσπη). Η εσωτερική διαμόρφωση των χώρων ανταποκρινόταν απόλυτα στις καθημερινές ανάγκες και στον τρόπο ζωής των κατοίκων. Το ισόγειο είχε κυρίως αποθηκευτική χρήση, ενώ η κατεξοχήν ζωή της οικογένειας, καθημερινή και επίσημη, εκτυλισσόταν στον όροφο. Η εσωτερική του διαρρύθμιση ακολουθεί το σχήμα του ισοσκελούς σταυρού εγγεγραμμένου σε τετράπλευρο παράγωνο σχήμα, υποταγμένο σε μια απόλυτα ισορροπημένη σύνθεση. Η πρόσβαση γίνεται μέσω ξύλινης κλίμακας που οδηγεί σε ένα κεντρικό δωμάτιο-αξάιτο. Ο χώρος ανάμεσα στα δύο δωμάτια- οντάδες στη βόρεια πλευρά, πήρε τη συνηθισμένη μορφή του επίσημου "σοφά" για την υποδοχή των ξένων. Η εκατέρωθεν οντάδες εξυπηρετούσαν κυρίως τις θερινές ανάγκες της οικογένειας, αξιοποιώντας το δυτικό προσανατολισμό του κτηρίου.




 


                                                         
                                                                    
 
 
                                                   Παναγιά η Γλυκοφιλουσα  Πέτρα
 
 

Στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού στη μαγευτική και κοσμοπολίτικη πέτρα βρίσκεται η εκκλησία της Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας, χτισμένη πάνω σε βράχο όπου έχουν λαξευτεί στη βορεινή του πλευρά 114 σκαλοπάτια που οδηγούν στην εκκλησία. η εξαίρετη οχυρή του θέση ωθεί στην αναζήτηση της κτίσης του την περίοδο των συχνών πειρατικών επιδρομών της υστεροβυζαντινής περιόδου. 

η περίοπτη εκκλησία είναι τρίκλιτη βασιλική με νάρθηκα. στο εσωτερικό της σώζονται σπάνιες βυζαντινές εικόνες και ένας εξαιρετικής αισθητικής ξυλόγλυπτος επισκοπικός θρόνος. στην ίδια θέση πιθανολογείται ότι υπήρχε μικρότερος ναός από τον 15ο αιώνα.

στη θέση του χτίστηκε τον 17ο αιώνα μεγαλύτερη εκκλησία με κελιά. η ανακαίνιση του ναού στη μορφή που παρουσιάζεται σήμερα έγινε με σουλτανικό φιρμάνι το 1840 από τον καταγόμενο από την ανεμώτια πρωτομάστορα Στρατή Κερέκο. Αποτελεί σημαντικό προσκύνημα του νησιού και τόπο έλξης επισκεπτών κατά την ακολουθία της μεγάλης παρασκευής και της περιφοράς του επιταφίου.

 
 
 

 

 

                                                                              Πετρί .



  Στο Πετρί θα νιώσετε ότι βρίσκεστε στην κορυφή ενός μικρού λόφου, ανάμεσα σε λεύκες και καρυδιές, που κάτω του δεσπόζει η γραφική Πέτρα. Η γωνιά αυτή της Λέσβου έχει να προσφέρει στον επισκέπτη τοπία ιδιαίτερης ομορφιάς και μοναδικά ηλιοβασιλέματα

                                                                       Μήθυμνα (Μόλυβος).
 

 




Η Μήθυμνα (Μόλυβος) είναι μεγάλη κωμόπολη που βρίσκεται βόρειο άκρο της Λέσβου. Είναι χτισμένη επάνω στο βράχο όπου δεσπόζει το μεσαιωνικό κάστρο. Έχει πλούσια πολιτιστική παράδοση που εντάσσεται μέσα στα πλαίσια του ευρύτερου ελληνικού πολιτισμού που αναπτύχθηκε στον ανατολικό αιγιακό χώρο.
Το όνομα της αρχαίας πόλης είναι προελληνικό και προέρχεται από τον αιολικό τύπο Μάθυμνα και τον αττικό Μήθυμνα ή Μηθύμνη που αναφερόταν σε αρχαία νομίσματα και επιγραφές από τους ελληνιστικούς χρόνους. Η λέξη σημαίνει σεβαστή ή προστατευόμενη. Σύμφωνα με τη Μυθολογία η Μήθυμνα ήταν μια απ' τις κόρες του Μάκαρα. Από το Μεσαίωνα η πόλη ονομάστηκε και Μόλυβος, ονομασία που επικρατεί ακόμα και σήμερα.
Το χωριό του Μολύβου από το 1965 έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέος οικισμός καθώς έχει διατηρήσει ανέπαφο τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του. Ο παραδοσιακός οικισμός κτίστηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Το μεσαίωνα, για την αντιμετώπιση των εχθρικών επιδρομών από τη θάλασσα, αλλά και εξαιτίας της μορφολογίας του εδάφους (απότομη βραχώδης κλίση), το χωριό συμπτύχθηκε σταδιακά στη θέση του Κάστρου.
Τα σπίτια αποτελούν ένα δίκτυο από καλντερίμια και είναι κτισμένα σε συνεχή δόμηση. Η ύπαρξη ελεύθερων χώρων στον ιστορικό πυρήνα είναι ελάχιστη. Τα περισσότερα σπίτια είναι διώροφα, χτισμένα από πέτρα και ξύλο. Έχουν μικρά ανοίγματα.
 
 
 
 















 

                                                                       Εφταλού


Σε απόσταση 4 χλμ. βορειοανατολικά από το Mόλυβο βρίσκεται η Eφταλού, με τις όμορφες δαντελωτές ακρογιαλιές και την απέραντη θέα προς τη Mικρά Aσία – κάποιο σημείο της βρίσκεται τόσο κοντά, που θα ακούσετε τα κοκόρια και τα κλάξον των αυτοκινήτων της απέναντι ακτής. Στην άκρη βρίσκονται τα περίφημα ιαματικά λουτρά, με ενοικιαζόμενα δωμάτια και εξαιρετική ταβέρνα με νόστιμα μαγειρευτά και φρέσκα ψάρια.

                      http://iamatika.aegean.gr/north-aegean-hot-springs/lesvos-hot-springs








Βαφειός   Όποιος ντόπιος σας μιλήσει για το Βαφειό το σίγουρο είναι πως θα ξεκινήσει από το μεζεδοπαίχνιδο στα παραδοσιακά ταβερνεία του. Μικρό χωριό σκαρφαλωμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Λεπετύμνου στο δρόμο προς Σκαμνιά,  με θέα στον οικισμό του Μολύβου – δείτε  το βράδυ το φωτισμένο κάστρο-  στο πέλαγος και στο ακρωτήρι Μπαμπά της Μικράς Ασίας. Οι ταβέρνες του φημίζονται για την τοπική παραδοσιακή κουζίνα, καθώς τον καθιστούν γαστρονομικό προορισμό του νησιού.
Το ηλιοβασίλεμα και η θέα  θα σας συγκλονίσουν.
Ο Βαφειός ήταν αγροτικός οικισμός στα σύνορα του αρχαίου «ΤΕΜΕΝΟΥΣ» της αρχαίας Μήθυμνας και πήρε το όνομά του από τη βαφή των ρούχων και υφαντών των αρχαίων Μηθυμναίων, που γινόταν στα βαφεία με φυτικά υλικά.