Περιδιαβαίνοντας τον κόλπο
Γέρας της Λέσβου και τα χωριά
του συναντάς
αλλεπάλληλες εικόνες φυσικής
ομορφιάς .Σε ένα τέτοιο
όμορφο τόπο πέρασαν και αποτύπωσαν
στον καμβά και σε χαρτί
ζωγράφοι και φωτογράφοι ντόπιοι
και ξένοι όπως είναι
ο Στρατής Αξιώτης , ο Στρατής Γαβαλάς , ο Γιώργος Πέρρος,Ηώ Αγγελη,
Ο Βασίλης
Βαγιάννης ο Μάκης Αξιώτης, η Σαπφώ Βογιατζή
και πολοι νεώτεροι Γεραγώτες
,επίσης εκανε αισθητό το πέρασμα
από τη Γέρα ο Σπύρος
Παπαλουκάς πο μας άφησε
πολλά έργα με εικόνες
από τη Γέρα.

Στις
εικόνες της Γέρας
στέκω και εγω μαγεμένος και
σαν αυτοδίδακτος και είτε
με ζωγραφική
η με τη φωτογραφία δημιουργώ και
σας καταθέτω μικρά
εικαστικά δοκίμια

Στρατής Ζάνταλης


Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

10η ΛΕΣΒΟΔΙΑΔΡΟΜΗ




                                       λεσβοδιαδρομες- λεσβοδιαδρομες- λεσβοδιαδρομες

 







     Η  10η διαδρομή  αρχίζει  από τον Άργενο  συνεχίζει με τον Λεπέτυμνο τη Σκαμία τη Σκάλα Σκάμιας και     διασχίζοντας   τα ανατολικά  παράλια  αφού  περάσει τον  Μανταμάδο ,Κλειω, Άγιο Στέφανο  Μυστεγνά  ,Θερμή, Πάμβιλα ,Μόρια , Αφάλωνας  , Παναγιουδα  , τερματίζει  στην Ανατολική  πλευρά της  Μυτιλήνης με την Επάνω  Σκάλα , Γενί Τζαμί , Κάστρο,  Μητρόπολη , το αρχαιολογικό   μουσείο., και τις  όμορφες  συνοικίες της  παλιάς  πόλης της Μυτιλήνης .

 

 

 




                                                                         Άργενος..




Ανατολικά βρίσκεται η Άργενος, ένα μικρό χωριό κουρνιασμένο στα βράχια του βουνού, σαν αετοφωλιά. Η περιοχή παρουσιάζει πολύ ενδιαφέρον και φυσική ποικιλία: αιωνόβιες καστανιές, βραχώδη οροπέδια, κάθετα κομμένα βράχια και, λίγο πιο πέρα, επάνω από το δρόμο, τα χαλάσματα του εγκαταλειμμένου χωριού Χάλικα. Λόγω της καθίζησης που υπέστη, οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν λίγο πιο κάτω, στον νεόκτιστο Λεπέτυμνο. Ο δρόμος οδηγεί στην παραλία με τα θερμά νερά.
Στην Άργενο λειτουργεί ως Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Βιβλιοθήκη Λεσβιακών Γραμμάτων στο σπίτι του Λέσβιου φιλόλογου και γραμματολόγου Γιώργου Bαλέτα (1907-1989).


                                                                             Λεπέτυμνος..


ΛΕΠΕΤΥΜΝΟΣ: Μόνο 3 χιλιόμετρα από την Άργεννο, μέσα από μια διαδρομή με ρεματιές κατάφυτες με πλατάνια, καστανιές, καρυδιές και φτέρες βρίσκεται ο οικισμός του Λεπετύμνου (Χάλυκα) με 155 κατοίκους. Ο οικισμός αρχικά βρισκόταν στη δεξιά πλευρά του κεντρικού δρόμου κατόπιν όμως εξαιτίας μιας εκτεταμένης καθίζησης του εδάφους και της αστάθειας  που επέφερε καθώς επίσης και της ακαταλληλότητας προς κατοίκιση σπιτιών  μεταφέρθηκε το 1968 σ’ένα πλάτωμα της ρεματιάς στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Αξίζει να επισκεφθείτε το Ναό της Παναγίας με τον υπέροχο κήπο όπου τον δεκαπενταύγουστο γίνεται διήμερο γλέντι με ζωντανή μουσική
 

 
 
 
   Σκαμια . 
 
 
 
 
 
 

 




Το χωριό της Συκαμινέας (Συκαμιάς ή Σκαμνιάς για τους ντόπιους), που οφείλει το όνομά του στις πολλές μουριές της περιοχής, βρίσκεται στη ράχη του ψηλότερου βουνού της Μυτιλήνης, του Λεπέτυμνου. Εκεί, στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού, ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση με πεύκα, πλατάνια και ελιές, ο παραδοσιακός οικισμός της Συκαμιάς ξεχωρίζει από μακριά με τα αρχοντικά, πετρόκτιστα σπίτια, τη θέα στο Αιγαίο που μαγνητίζει και τα καλαίσθητα καλντερίμια.
Πολύ όμορφο, οργανωμένο και ενδιαφέρον είναι και το Λαογραφικό Μουσείο της Συκαμιάς, λίγο πιο κάτω από την οικία Μυριβήλη, που δεν είναι ανοιχτή σε επισκέπτες, και την τρίκλιτη βασιλική εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Στο μουσείο, το οποίο στεγάζεται στο πέτρινο κτίριο του δημοτικού σχολείου του χωριού, υπάρχει κι ένα δωμάτιο με τα προσωπικά αντικείμενα του Στρατή Μυριβήλη.Κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα, το παρατηρητικό μάτι του επισκέπτη μπορεί να δει τις πεζούλες από ξερολιθιά που είχαν φτιάξει οι Σκαμνιώτες για να ξαποσταίνουν στο ανέβασμα, τις «καθίστρες» όπως τις έλεγαν. Λίγο πριν φτάσει στη Σκάλα, όπως λένε στο νησί τα επίνεια των ορεινών χωριών, αντικρίζει ένα γύρο τους ελαιώνες, που μαζί με την αλιεία αποτελούν βασική πηγή εσόδων για τους μόνιμους κατοίκους του νησιού.

    Σκάλα της Συκαμιάς,
 
 
 
 Η Σκάλα της Συκαμιάς, ένα ψαροχώρι μια στάλα μικρό, έχει τέτοια αύρα και φυσική ομορφιά, που αποτελεί ιδανικό προορισμό για όσους θέλουν ήσυχες, ξεκούραστες διακοπές κοντά στη φύση. Κι όποιος βρεθεί εκεί δύσκολα θα θέλει να φύγει.

Σήμα κατατεθέν του χωριού η Παναγιά η Γοργόνα, το ξωκλήσι που ορθώνεται πάνω στον μεγάλο βράχο μπροστά στο λιμανάκι με τα ψαροκάικα, τις τράτες και τα τρεχαντήρια. Το βράχο αυτό τον λένε οι παλιοί «Της Παναγιάς τα ράχτα». Οπως λέει και πάλι ο Μυριβήλης, «...ανεβαίνεις στα ράχτα, γυρίζεις μια βόλτα τη ματιά ένα γύρο, στεριάς και πελάγου, και δακρύζει το μάτι σου. Ενα αναγάλλιασμα στάζει από τα δέντρα, αναβρύζει από τα καστανά και κόκκινα χώματα, από τις πέτρες και τα νερά»*. Αυτή είναι η αίσθηση που έχει κανείς στη Σκάλα: ότι οι έγνοιες και τα προβλήματα μπορούν να περιμένουν, δεν έχουν χώρο σε τούτη τη χαλάρωση και τη γαλήνη.

Το ξωκλήσι έχει πάρει το όνομά του από τη χαρακτηριστική τοιχογραφία άγνωστου λαϊκού ζωγράφου που απεικόνιζε την Παναγία με ουρά γοργόνας, αλλά δεν υπάρχει πια στην εκκλησία. Το καλοκαίρι γίνονται πολλά βαφτίσια και γάμοι εκεί, καμιά φορά στις νύφες αρέσει να έρχονται πάνω σε κάποιο ψαροκάικο. Ολες όμως οι λειτουργίες στην Παναγιά τη Γοργόνα αποκτούν άλλη χάρη, καθώς βγαίνουν από το μικρό ξωκλήσι και ανοίγονται στο λιμάνι και σε όλο το χωριό. Οσο για το ηλιοβασίλεμα από τα ράχτα με θέα το Αιγαίο, είναι ασφαλώς σαγηνευτικό. Από τον μεγάλο βράχο της Παναγιάς φυτρώνει και απλώνεται μια αγριοσυκιά που αντιστέκεται στην αρμύρα και δεν μαραίνεται.



                   http://geofylakto.blogspot.gr/2014/08/normal-0-false-false-false-el-x-none-x.html



                                                                    Παναγιά η  Γοργόνα
 










 
 
                                                                         Κλειώ..


Η Κλειώ είναι χτισμένη στο ΒΑ άκρο της Λέσβου, σε απόσταση 40 χλμ. από τη Μυτιλήνη και σε υψόμετρο 350 μέτρων.

Βρίσκεται απέναντι από τον κόλπο του Αδραμυτίου και από τα Μοσχονήσια των μικρασιατικών ακτών κι έτσι ανατολικά έχει ανοιχτό ορίζοντα προς τη θάλασσα.



Βρίσκεται απέναντι από τον κόλπο του Αδραμυτίου και από τα Μοσχονήσια των μικρασιατικών ακτών κι έτσι ανατολικά έχει ανοιχτό ορίζοντα προς τη θάλασσα.

Ένα πανέμορφο χωριό με πέτρινα δίπατα σπίτια, πανέμορφη θέα και μια πλατεία γραφικότατη με τα πλατάνια της και τη βρύση της.   Περιβάλλεται από κατάφυτους λόφους που χωρίζονται μεταξύ τους σχηματίζοντας καταπράσινες ρεματιές και καταλήγουν σε γραφικούς όρμους και διαθέτει μια από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού μας τα Τσόνια.



Συνορεύει με τα χωριά Σκαμνιά, Κάπη και Μανταμάδο.

Σήμερα το χωριό έχει περίπου 550 μόνιμους κατοίκους

 
 
                             Για περισσότερα    http://www.kleio.gr/intro.htm?trig=1


 
                                                                              Μανταμάδος

 
 
Mανταμάδος
                            βρίσκεται στα βορειοανατολικά του νησιού. Μεγάλο κεφαλοχώρι, με παραδοσιακή αρχιτεκτονική, γραφικά σοκάκια και καλντερίμια και εξαιρετικά αγροτικά, κτηνοτροφικά και άλλα προϊόντα, όπως τυριά, μέλι, ελαιόλαδο και κεραμικά. Δοκιμάστε το γιαούρτι, τα ονομαστά λαδοτύρια, τις φρέσκιες μυζήθρες και τα ντόπια κρέατά του. Εδώ θα βρείτε, επίσης, υπέροχα κεραμικά σε πολύ καλές τιμές και θα θαυμάσετε τους αγγειοπλάστες την ώρα που γυρίζουν τον τροχό μέσα στα περίφημα εργαστήριά τους. Στην περιοχή σήμερα λειτουργούν μόνον εννέα από τα 60 της δεκαετίας του 1950.
Kάντε οπωσδήποτε μια βόλτα στην κεντρική πλατεία του χωριού. Δείτε το Πολύκεντρο, ένα ανακαινισμένο παλιό ελαιοτριβείο, που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα των βιομηχανικών κτηρίων των αρχών του 20ού αιώνα, όπου πραγματοποιείται τον Aύγουστο μεγάλη Παλλεσβιακή Έκθεση Kεραμικής.



Επισκεφθείτε και τα υπόλοιπα χωριά του Δήμου, το μικρό ψαροχώρι, τη Σκάλα Κάπης ή Γενί Λιμάνι, τον Άγιο Στέφανο με τα εργαστήρια Κεραμικής, τον γραφικό Παλιό, και τα κτηνοτροφικά χωριά, Κάπη, Πελόπη, και Κλειώ.

          Για περισσότερα           http://mantamadoproject.blogspot.gr/p/blog-page_09.html
                                                                http://www.mandamados.gr/
 



 


 





                                                                         Μανταμάδος.

Ο Μανταμάδος ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τις πήλινες στάμνες ("Μανταμαδιώτικα κουμάρια"), που χάρη στις ιδιατερότητες του τοπικού αργίλου, διατηρούσαν δροσερό το νερό. Οι στάμνες αυτές έφεραν λιτή διακόσμηση με παραδοσιακά μοτίβα από άσπρο ασβέστη. Τα "κουμάρια" του Μανταμάδου, αλλά και άλλα είδη αγγειοπλαστικής, κυρίως μικρά σκεύη καθημερινής οικιακής και αποθηκευτικής χρήσης, παράγονταν στα παραδοσιακά πετρόχτιστα εργαστήρια (καμίνια) που διασώζονται ακόμα στην περιοχή, κυρίως στον παραθαλάσσιο οικισμό του Αγίου Στεφάνου και στην ευρύτερη περιφέρειά του. Τα προϊόντα της Μανταμαδιώτικης αγγειοπλαστικής και ιδιαίτερα τα φημισμένα "κουμάρια" εξάγονταν μέχρι τη δεκαετία του 1950 σ' όλη την Ελλάδα, στη Μικρά Ασία, στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, ακόμα και στην Αίγυπτο. Σήμερα ο Μανταμάδος συνεχίζει να αποτελεί σημαντικό κέντρο αγγειοπλαστικής, όπου οι παραδοσιακές τεχνικές συμβαδίζουν και εναλάσσονται με τις νέες τεχνικές του υαλώματος και της διακόσμηση



 

                                                 Ιερός Ναός Παμμ. Ταξιαρχών Μανταμάδου                 











                                                   Ιερός Ναός Παμμ. Ταξιαρχών Μανταμάδου


Ο «Ταξιάρχης» είναι προστάτης και πολιούχος του Μανταμάδου αλλά θεωρείται και προστάτης ολόκληρου του νησιού.
 Μέχρι σήμερα η εικόνα του προκαλεί δέος με το αυστηρό ύφος του Αρχαγγέλου, τα μεγάλα μάτια και το μαύρο χρώμα, τη φοβερή ρομφαία και τα επιχρυσωμένα φτερά. Η εικόνα στο εσωτερικό του ναού είναι μία από τις ελάχιστες ανάγλυφες εικόνες σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο.
 Σύμφωνα με τον θρύλο, η μονή δέχθηκε την επιδρομή Σαρακηνών πειρατών, οι οποίοι κατέσφαξαν τους μοναχούς με εξαίρεση έναν νέο δόκιμο καλόγερο, ο οποίος πρόλαβε να κρυφτεί στην οροφή της εκκλησιάς. Από εκεί είδε μετά το μακελειό τη μορφή του Αρχαγγέλου να φτερουγίζει πάνω από τα πτώματα των μοναχών. Παίρνοντας χώμα, που είχε ποτιστεί με το αίμα τους, και κερί έφτιαξε τη μορφή του «Ταξιάρχη», όπως πρόλαβε να την αντικρίσει.
Σήμερα βλέπουμε μόνο το κεφάλι και όχι ολόκληρο το σώμα, όπως το είχε φτιάξει ο μοναχός. Οι πιστοί εναποθέτουν μέχρι σήμερα ως τάματα σιδερένια παπούτσια, επειδή η παράδοση θέλει τον Αρχάγγελο να τα φορά τις νύχτες.
Η εκκλησία γιορτάζει την Κυριακή των Μυροφόρων, δύο εβδομάδες μετά την Ανάσταση, με μεγάλο θρησκευτικό και εμπορικό πανηγύρι συνοδευόμενο με ταυροθυσία και κατόπιν παρασκευή του παραδοσιακού φαγητού «κισκέκ», που διανέμεται εθιμοτυπικά στους προσκυνητές. Οι τελευταίοι εξακολουθούν σε μεγάλο ποσοστό να έρχονται στον Άγιο με τα πόδια την παραμονή της γιορτής από χιλιόμετρα μακριά αλλά και καβαλάρηδες με τα άλογά τους στολισμένα για να τιμήσουν τον Ταξιάρχη.
Το μοναστήρι βρίσκεται βόρεια του Μανταμάδου στον δρόμο που οδηγεί προς τη Σκαμνιά.




                                              http://www.taxiarhismantamadou.gr/

                             http://www.lesvosgreece.gr/el/taxiarhis-sto-mantamado


                                                                         Άγιος  Στέφανος


 


 
Μακριά από τους τουριστικούς δρόμους, σ’ ένα υπήνεμο πανέμορφο λιμανάκι διασώζεται το ξωκλήσι του Αγίου Στεφάνου. Έστω και λησμονημένο δεν παύει να είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής ίσως σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Μπορεί να είναι μικρό σε μέγεθος αλλά πληροί όλες τις προϋποθέσεις ενός ναού κανονικών διαστάσεων και ρυθμού βυζαντινού: Τρία κλίτη, ιερό με Πρόθεση και Διακονικό, εσωνάρθηκα και εξωνάρθηκα, τρουλαία σταυρεπίστεγη, και όλα αυτά δέκα χιλιόμετρα απ’ το Μανταμάδο, στην παραλιακή περιοχή Αγίου Στεφάνου.Είναι πραγματικά περίεργο πως κοντά στη θάλασσα βρέθηκε ο ναός του πρωτομάρτυρα Αγίου Στεφάνου, εκεί όπου περίμενε κανείς έναν θαλασσινό άγιο  Πολλοί στηριζόμενοι στην παράδοση για να δώσουν απάντηση στο ερώτημα, τοποθετούν το κτίσμα γύρω στο 1222 - 1224.....Όταν οι Σαρακηνοί πειρατές αγκυροβόλησαν στην παραλία για να ληστέψουν τους γύρω συνοικισμούς, κατατροπώθηκαν στην τοποθεσία που σήμερα ονομάζεται Τρούπια από τα παλικάρια των γύρω συνοικισμών. Κυνηγημένοι έφτασαν στην παραλία όπου είχαν αφήσει τα πλοία, οι ντόπιοι όμως είχαν προφτάσει να εξοντώσουν τη φρουρά των πλοίων και να κάψουν τα Σαρακηνά πλοία. Παγιδευμένοι πλέον οι Σαρακηνοί εξοντώθηκαν. Για να ευχαριστήσουν το Θεό οι κάτοικοι της παραλίας έχτισαν το ναό στο σημείο της νίκης προς τιμή του πρωτομάρτυρα Στεφάνου
 



 
                                                                   Καταρράκτες Μαν’ κάτσα..



Μόλις δυο χιλιόμετρα από τη διασταύρωση Πεδής - Ασπροποτάμου και στο 30ό χλμ. Μυτιλήνης – Μανταμάδου, μπορούμε να αντικρίσουμε μια μοναδική εικόνα πάνω στο νησί, τους καταρράκτες Μαν’ κάτσα. Όπως μας πληροφορεί ο συγγραφέας Γ. Παρασκευαΐδης στο βιβλίο του για τον Μανταμάδο, «Μάνι κάτσα» στα τούρκικα θα πει «μανιασμένη σάρκα». Η ονομασία προήλθε από τον θρύλο μιας βοσκοπούλας, εξώγαμης και ερωτομανούς, που ζούσε παλιά στην περιοχή εκείνη μόνη της. Αφού πρώτα ικανοποιούσε το σεξουαλικό της πάθος με τα βοσκόπουλα και τα αγροτόπαιδα της περιοχής, μετά τα παράσερνε σε «διονυσιακό» χορό πάνω από τον καταρράκτη και με τρόπο ύπουλο τα γκρέμνιζε από τα βράχια κάτω στην άβυσσο του άγριου λάκκου. Τα σκούρα πελώρια βράχια, ύψους 15-20μ., προκαλούν δέος στη θέα τους, ενώ από μακριά το τοπίο φαίνεται ήρεμο.

Στην περιοχή δραστηριοποιείται η ομάδα «Λέσβος και Οικολογία», που οργανώνει αναρριχήσεις, ραπέλ και flying fox.

 

Από τη Μυτιλήνη στο 30ό χλμ. πριν τη διασταύρωση Πεδής – Ασπροποτάμου, βλέπουμε μια ταμπέλα με την επιγραφή «Λάκκος Μαν’ κάτσα» στα αριστερά μας. Στρίβουμε στον χωματόδρομο και μετά από 1 χλμ. περίπου θα δούμε μια μικρή ταμπέλα, που δείχνει τον δρόμο. Εκεί αφήνουμε το αυτοκίνητο. Για να μπούμε στο μονοπάτι πρέπει να ανοίξουμε την καγκελόπορτα και να προχωρήσουμε, ακολουθώντας τις μικρές πράσινες ταμπέλες, οι οποίες βοηθάνε πάρα πολύ και θα μας οδηγήσουν πολύ σύντομα (περίπου 10 λεπτά) στους καταρράκτες.

              Περισότερα                 http://www.lesvosgreece.gr/el/sto-lakko-man-katsa



 
                                                              Παραλίες  στην περιοχή  Μανταμάδου
 
                                                                                    Πεδή

Η παραλία Πεδή βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από τον Μανταμάδο, στον δρόμο με κατεύθυνση την Μυτιλήνη. Βρίσκεται μετά την Παραλία του Ασπροποτάμου στον


                                                                          Ασπροπόταμος
 

Η παραλία του Ασπροποτάμου βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω απο τον Μανταμάδο, στον δρόμο με κατεύθυνση την Μυτιλήνη. Βρίσκεται ανάμεσα στις παραλίες Άγιος Στέφανος και Πεδή στον κόλπο του Μακρή Γιαλού. Έχουν θέα τα νησάκια Τοκμάκια.  





                                                                       Παλιός 

 Η παραλία Παλιός βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από τον Μανταμάδο. Είναι μια γραφική τοποθεσία με θέα τα νησιά Τοκμάκια. Μπορείτε να την επισκεφτείτε και από τον δρόμο μετά την παραλία του Αγίου Στεφάνου ή από τον δρόμο μετά το Μοναστήρι του Ταξιάρχη. 

 
 
 

                                                                     Σκάλα Νέων  Κυδωνιών 





 

Από τη μια πλευρά (βόρεια του λιμανιού) και μπροστά στα καφενεία η θάλασσα κρύβει στους επισκέπτες μία ευχάριστη έκπληξη: αβαθή ολοκάθαρα νερά με ψιλή άμμο. Από την άλλη πλευρά του μικρού λιμανιού στα νότια, η μορφολογία του βυθού αλλάζει εντελώς. Χοντρά ολοκάθαρα βότσαλα με μοναδικά χρώματα. Διαθέτει πολλά γραφικά ταβερνάκια που συμπληρώνουν την μαγευτική εικόνα της περιοχής. Τα περισσότερα από αυτά είναι ανοιχτά μόνο τη θερινή περίοδο πάντα με πλούσιους μεζέδες και φρέσκα θαλασσινά.





 


 
 
 
 
                                                                            Μυστεγνα..



Το χωριό Μυστεγνα απέχει 16 χμ βόρεια από την πόλη της Μυτιλήνης και σε υψόμετρο 100m. Το όνομα του προέρχεται κατά μία εκδοχή, από τα πολλά νερά, δηλαδή είναι περιοχή μη-στεγνή, ή απ” την ονομασία του μεσαιωνικού χωριού που υπήρχε ανάμεσα σε βαλανιδιές, αθέατο από κάθε πλευρά και λεγόταν για αυτό «Μυστικά». Η λέξη ύστερα από παραφθορά έγινε Μυστεγνά. Το σημερινό χωριό είναι κυριολεκτικά βουτηγμένο σε όμορφους ελαιώνες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία του χωριού, η Κοίμηση της Θεοτόκου που χτίστηκε το 1836.

   Τον επισκέπτη όμως ίσως να τον τραβήξει περισσότερο η Σκάλα Μυστεγνών, ένας όμορφος όρμος σε σχήμα πετάλου που βλέπει στην Ανατολή


 

 

 
 
 
 

                                                                 Λουτρόπολη Θερμής
 

 Έδρα του ομώνυμου δήμου, η Λουτρόπολη Θερμής είναι χτισμένη σε ύψωμα κατάφυτο από ελιές, στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Ξεχωριστό χρώμα στο χωριό δίνουν η γραφική αγορά και τα παραδοσιακά καφενεία του. Επίνειο της Λουτρόπολης είναι η Παραλία Θερμής, γνωστή από την αρχαιότητα για τις ιαματικές πηγές της. Σε μικρή απόσταση από την Παραλία βρίσκονται οι Πύργοι Θερμής, παραθεριστικός οικισμός, που οφείλει την ονομασία του στους παλαιούς πύργους της περιοχής. Η Λουτρόπολη Θερμής έχει 912 κατοίκους. Απέχει 13 χλμ ΒΔ από τη Μυτιλήνη.

 

 
                                 Περισσότερα....          http://www.lesvosgreece.gr/el/thermi
 





                                                                     Αρχαίος  οικισμός   Θερμής
                                                         

Στην περιοχή της Θέρμης, 12 χλμ βόρεια της Μυτιλήνης, από ανασκαφές που πραγματοποίησε ο Αμερικανός αρχαιολόγος Μις Λαμ (1930-1932), έφεραν στο φως ίχνη των πέντε διαδοχικών αρχαίων οικισμών, που χρονολογούνται οι δύο πρώτες σε 3,200-3,000 π.Χ., η τρίτη μέσα σε 3,000- 2.800 π.Χ. και οι υπόλοιπες δύο σε 2,800-2,400 π.Χ.. Λέγεται ότι ο οικισμός εγκαταλείφθηκε μετά από μια πυρκαγιά το 1200 π.Χ.. Στη γύρω περιοχή,υπαρχουν τα ερείπια του ναού της Αρτέμιδος, βρέθηκαν καθώς και πολλά σημαντικά αντικείμενα, που σήμερα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μυτιλήνης. Τα ευρήματα δείχνουν, ότι ο οικισμός είχε ένα σημαντικό πολιτισμό παρόμοιο με τον Τρωικό, Μινωικο και Μυκηναϊκο

 
                                                     
 


                                                             Ξενοδοχείο Σάρλιτζα Παλλάς
 

Το ξενοδοχείο Σάρλιτζα Παλλάς (Hotel Sarlidjé Palace) κτίστηκε στο χωριό Θερμή της Μυτιλήνης το 1909 σε σχέδια Γάλλων αρχιτεκτόνων από τον Χασάν Εφέντη Μολλά Μουσταφά, έναν πλούσιο κάτοικο της περιοχής. «Την 1ην Μαΐου ήνοιξεν τας πύλας του εις το κοινόν το νεόδμητον Μέγα εν Θερμή Ξενοδοχείον. Δωμάτια ευάερα και ευήλια, επίπλωσις τελειοτάτη, τροφή άφθονος καθαρά και υγιεινή (...). Το Μέγα τούτο ξενοδοχείο θα καταστή βεβαίως το εντευκτήριο του καλού κόσμου της καθ’ ημάς Ανατολής. Διότι κείται παρά τα θαυμαστά θερμά ύδατα της Θερμής, τα από των αρχαίων χρόνων ονομαστά δι’ ιαματικάς ιδιότητας», αναφέρει η εφημερίδα Σάλπιγξ το 1910. Οπως σημειώνει, η τιμή του δωματίου με διατροφή ήταν «40 γρόσια κατ’ άτομο και ημέραν».
                                                            http://iamatika-thermis.beep.com/





 
                                                         Μονή Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης..


Χτισμένη στον ελαιόφυτο λόφο των Καρυών, είναι ένα από τα πλέον γνωστά προσκυνήματα. Η σημερινή μονή έχει οικοδομηθεί στη δεκαετία του 1960 στα θεμέλια παλαιότερου μοναστηριού, το οποίο λειτούργησε σε δύο διαφορετικές περιόδους της βυζαντινής εποχής και καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Οθωμανούς το 1463.
 Οι τρεις άγιοι μαρτύρησαν κατά την επιδρομή των Οθωμανών, συνοδευόμενοι στον μαρτυρικό τους θάνατο και από άλλους κατοίκους της Θερμής με αφορμή μια τοπική στάση, που προκάλεσε τη μανία των Οθωμανών για εκδίκηση. Μετά απ’ αυτό οι κάτοικοι του χωριού έθαψαν τους χριστιανούς που μαρτύρησαν στο μοναστήρι και κάθε χρόνο τιμούσαν τη μνήμη τους την ημέρα του μαρτυρίου τους.
Η παράδοση αναφέρει ότι ένας καλόγερος περιφέρονταν στον τόπο αυτόν και έπειτα χάνονταν μέσα σε μια λάμψη. Η οπτασία αυτή ήταν ο Άγιος Ραφαήλ, ο οποίος φανερώθηκε σε αρκετούς πιστούς και τους ομολόγησε το μαρτύριο το δικό του και των υπολοίπων χριστιανών στο μοναστήρι των Καρυών. Οι έρευνες στα αρχεία του Πατριαρχείου επιβεβαίωσαν τα όσα ανέφερε, ότι δηλαδή μαρτύρησε στις 9 Απριλίου το 1463, την ημέρα που τιμάται η μνήμη του.

Σήμερα το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ, που ξανακτίστηκε στη θέση του παλαιότερου μοναστηριού, αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες πιστούς απ’ όλο τον κόσμο. Στη μονή λειτουργεί και ξενώνας για τους προσκυνητές. Το μοναστήρι βρίσκεται στην περιοχή της Θερμής.



 

                                                    Ιερός Ναός της Παναγίας Τρουλωτής 






Ο Ιερός Ναός της Παναγίας Τρουλωτής είναι κτισμένος σε ένα γραφικό ύψωμα στην περιοχή των Άνω Πύργων Θερμής στο ανατολικό τμήμα της Λέσβου, 10 μόλις χιλιόμετρα από την πόλη της Μυτιλήνης. Ο ναός χρονολογείται τον 14ο αιώνα. Πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους βυζαντινούς ναούς που σώζονται στη Λέσβο.  

Είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ονομάστηκε Παναγία Τρουλωτή ή Τουρλωτή, γιατί είναι ένας από τους ελάχιστους ναούς με τρούλο στο νησί και είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που τον θόλο του τρούλου κοσμεί η εικόνα της Θεοτόκου αντί του Παντοκράτορα.

Το τέμπλο του ναού είναι από ξύλο καρυδιάς, ξυλόγλυπτο και ανάγεται πιθανότατα στα μέσα του 18ου αιώνα. Είναι ένα από τα καλύτερα έργα ξυλογλυπτικής της Λέσβου και φιλοτεχνήθηκε για να αντικαταστήσει προφανώς κάποιο παλαιότερο μαρμάρινο ή κτιστό   Το μνημείο σήμερα είναι ίσως ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα μνημεία αυτής της περιόδου. Η πρόσβαση σε αυτό είναι σχετικά εύκολη τόσο από τον κεντρικό δρόμο Μυτιλήνης - Θερμής όσο και από το χωριό της Θερμής. Από εκεί μπορείτε να απολαύσετε την καταπληκτική θέα προς τον κάμπο της Θερμής με τους πύργους και τη θάλασσα, ενώ δίπλα βρίσκεται ένας πανέμορφος παραδοσιακός πύργος.



 

 
 
 




 

                                                              
                                                                          Πύργοι Θερμής


 
                                                       Παλιά    Βρύση  στους  Πύργους  Θερμής


 


                                                                            Πάμφιλα..



Τα Πάμφιλα είναι το βορειότερο χωριό του διευρυμένου Δήμου της Μυτιλήνης. Απέχουν 7 χιλιόμετρα από τη Μυτιλήνη και είναι χτισμένα σε υψόμετρο 50 μ. από τη θάλασσα. Με τις σημερινές γεωμορφολογικές συνθήκες υπάρχει μερική οπτική επαφή με τη θάλασσα, γεγονός που προκαλεί ερωτηματικά σχετικά με την ασφάλεια του χωριού σε περίπτωση πειρατικής επιδρομής. Φαίνεται όμως ότι την έλλειψη οχυρού, στο οποίο θα κατέφευγαν οι κάτοικοι σε μια τέτοια περίπτωση, αναπλήρωνε η ύπαρξη των λεγόμενων πύργων. Τέτοιου είδους πύργοι θεωρούνται οι σωζόμενες σήμερα κατοικίες του Χατζησάββα, των Βοστάνηδων και του Σάλτα. Πρόκειται για πολυώροφα (συνήθως τριώροφα), σχεδόν τετράγωνης κάτοψης κτίρια, που είναι χτισμένα στις παρυφές του χωριού ή και μέσα σ’ αυτό με σαφή αμυντικό προσανατολισμό.   Η παλαιότερη μέχρι στιγμής αναφορά για το χωριό γίνεται το 1566/7 και βρίσκεται στη «Λεσβιάδα Ωδή» του Σταυράκη Αναγνώστη, ο οποίος αντέγραψε από τον απολεσθέντα παλαιότερο κώδικα της Μητροπόλεως Μυτιλήνης σχετικό κατάλογο των υπαγομένων στη Μητρόπολη χωριών. Η φορολογική απογραφή του 1840 κατέγραψε 186 οικογένειες, όμως ο πραγματικός πληθυσμός πρέπει να ήταν μεγαλύτερος. Κατά το 1849 τα Πάμφιλα διέθεταν 300 περίπου σπίτια και το 1908 550, όλα χριστιανικά. Η πρώτη επίσημη ελληνική απογραφή του 1928, κατέγραψε στο χωριό έναν πληθυσμό 2.198 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων και των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός έπεσε και έφτασε το 1971 στους 1.482.







 

                              http://www.lesvospost.com/2016/06/blog-post_438.html?spref
   

 
                                  
 


 
.      
                                       Περισσότερα  ,               http://pamfila.blogspot.gr/http://

                                                               Αφάλωνας                                                                                                       


Ο Αφάλωνας είναι χτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων στις παρυφές ενός κατάφυτου από ελιές λόφου και σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από τη   Μυτιλήνη.

  Το χωριό καταγράφεται το 1566/7 στον απολεσθέντα κώδικα της Μητροπόλεως Μυτιλήνης. Η επιλογή της συγκεκριμένης περιοχής, ως χώρου ίδρυσης του χωριού, πρέπει ασφαλώς να αποδοθεί στην επιθυμία των κατοίκων της εποχής εκείνης να προστατεύσουν τη ζωή και την περιουσία τους, κινητή και ακίνητη, από τη μάστιγα της πειρατείας. Οι παλιοί πύργοι άλλωστε που υπήρχαν στο χωριό τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσαν.

   Το 1840, σύμφωνα με επίσημη οθωμανική φορολογική στατιστική ο Αφάλωνας διαθέτει 109 χριστιανικές μόνο οικογένειες. Στις 23 Φεβρουαρίου του 1867 εξαιτίας ενός ισχυρότατου σεισμού που πλήττει τη Λέσβο, από τα 180 σπίτια που διέθετε τότε το χωριό, δεν έμεινε όρθιο ούτε ένα. Την καταστροφή ολοκλήρωσε μια πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στα ερείπια των γκρεμισμένων σπιτιών, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο μέσα στα χαλάσματα 80 άτομα.

  

  Ο ναός του χωριού που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, άρχισε να κατασκευάζεται το 1914 στη θέση παλαιότερου ναού μικρότερων διαστάσεων, με βάση σχέδιο του Αργυρίου Αδαλή, γνωστού από την οικοδόμηση της εκκλησίας του Αγίου Θεράποντα και του καλλιμάρμαρου Γυμνασίου Μυτιλήνης. Η εκκλησία, εκτός των άλλων, συντηρεί στα μέσα του 19ου αιώνα μαζί με τη δημογεροντία τη λειτουργία του δημοτικού σχολείου, η ύπαρξη του οποίου αναφέρεται για πρώτη φορά το 1840.


 


                                                                              

 


 



 
 

 


                       


                                                                                 







                                             http://www.gtp.gr/LocPage.asp?id=8230&lng=1


Ο Αφάλωνας είναι χτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων στις παρυφές ενός κατάφυτου από ελιές λόφου και σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από τη Μυτιλήνη.
  Το χωριό καταγράφεται το 1566/7 στον απολεσθέντα κώδικα της Μητροπόλεως Μυτιλήνης. Η επιλογή της συγκεκριμένης περιοχής, ως χώρου ίδρυσης του χωριού, πρέπει ασφαλώς να αποδοθεί στην επιθυμία των κατοίκων της εποχής εκείνης να προστατεύσουν τη ζωή και την περιουσία τους, κινητή και ακίνητη, από τη μάστιγα της πειρατείας. Οι παλιοί πύργοι άλλωστε που υπήρχαν στο χωριό τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσαν.
   Το 1840, σύμφωνα με επίσημη οθωμανική φορολογική στατιστική ο Αφάλωνας διαθέτει 109 χριστιανικές μόνο οικογένειες. Στις 23 Φεβρουαρίου του 1867 εξαιτίας ενός ισχυρότατου σεισμού που πλήττει τη Λέσβο, από τα 180 σπίτια που διέθετε τότε το χωριό, δεν έμεινε όρθιο ούτε ένα. Την καταστροφή ολοκλήρωσε μια πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στα ερείπια των γκρεμισμένων σπιτιών, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο μέσα στα χαλάσματα 80 άτομα.
  
  Ο ναός του χωριού που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, άρχισε να κατασκευάζεται το 1914 στη θέση παλαιότερου ναού μικρότερων διαστάσεων, με βάση σχέδιο του Αργυρίου Αδαλή, γνωστού από την οικοδόμηση της εκκλησίας του Αγίου Θεράποντα και του καλλιμάρμαρου Γυμνασίου Μυτιλήνης. Η εκκλησία, εκτός των άλλων, συντηρεί στα μέσα του 19ου αιώνα μαζί με τη δημογεροντία τη λειτουργία του δημοτικού σχολείου, η ύπαρξη του οποίου αναφέρεται για πρώτη φορά το 1840.
 

 
                                                                                    Μόρια .

Παραδοσιακό χωριό, με παλαιά γραφικά σπίτια, στενά δρομάκια και χώρους πρασίνου, σε περιοχή με ελιές. Από τα μάρμαρα του αρχαίου λατομείου της περιοχής κατασκευάστηκαν τα εδώλια του αρχαίου θεάτρου της Mυτιλήνης, κιονόκρανα και κίονες που βρέθηκαν σε διάφορες θέσεις του νησιού. Η Μόρια έχει 1.207 κατοίκους. Aπέχει 6,5 χλμ BΔ από τη Mυτιλήνη



 

 

                                                                    Ρωμαϊκό υδραγωγείο της Μυτιλήνης,

Το ρωμαϊκό υδραγωγείο της Μυτιλήνης, είναι ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά έργα, το μεγαλύτερο σε έκταση και ίσως το ωφελιμότερο που έγινε στην αρχαιότητα στη Λέσβο. Είναι έργο πιθανώς του τέλους του 2ου ή των αρχών του 3ου μ.Χ. αιώνα. Έχει έντονα κλασικιστικά στοιχεία, γι' αυτό και θεωρήθηκε "αδριάνειο". Κατασκευάσθηκε για τη μεταφορά νερού από τις άφθονες πηγές του όρους Ολύμπου μέχρι την αρχαία πόλη της Μυτιλήνης, σε διαδρομή περίπου 26 χλμ. Υπολογίζεται ότι η ποσότητα νερού που προμήθευε την πόλη ήταν 127.000 κυβικά μέτρα την ημέρα.Ο τεχνικός του έργου ήταν πραγματικά μεγαλοφυής, αφού έλυσε το πρόβλημα της συνεχούς ροής του νερού, που περνούσε από ανομοιογενή εδάφη, με διαφορετική στάθμη, γεφυρώνοντας τις κοιλάδες με τοξοστοιχίες, πάνω από τις οποίες περνούσαν οι αγωγοί του νερού. Τμήματα υδατογεφυρών και αγωγών διατηρούνται ορατά σε πολλά σημεία, κατά μήκος της διαδρομής του.

Εντυπωσιακή είναι η υδατογέφυρα (τοξοστοιχία) που σώζεται στη θέση Μόρια, σε μήκος 170 μ., με 17 τόξα. Κάθε άνοιγμα υποδιαιρείται σε 3 επάλληλα τόξα που στηρίζονται σε πεσσούς. Κάθε πεσσός έχει επίκρανο, με κυμάτιο και άβακα. Στην τοιχοποιία χρησιμοποιήθηκε το "έμπλεκτον" σύστημα. Οι πεσσοί και οι θολίτες των τόξων είναι από ντόπιο μάρμαρο.
Μικρότερες υδατογέφυρες σώζονται στις θέσεις Πασπαλά και Καμαρούδια.



 
 
 

 
                                                                                       Παναγιούδα
 
                                                                 
 
Η Παναγιούδα είναι ένα σχετικά μικρό παραθαλάσσιο χωριό 6 χλμ. βόρεια της πόλης της Μυτιλήνης και έχει πληθυσμό περί τους 705 κατ. (2001) και κύρια ασχολία των κατοίκων είναι το ψάρεμα. Υπάρχουν σαν αξιοθέατα ο Ι.Ν. των Γενεθλίων της Θεοτόκου, αναπαλαιωμένα παλιά ελαιοτριβεία και η πλακόστρωτη παραλιακή οδός κατά μήκος του μικρού λιμανιού της.
Ο οικισμός της Παναγιούδας, ουσιαστικά είναι ένας προσφυγικός οικισμός "εσω-νησιωτικής" και Μικρασιατικής προσφυγιάς. Άρχισε να χτίζεται το 1867 από "πρόσφυγες" κατοίκους του γειτονικού οικισμού του Αφάλωνα, καθώς τότε ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε πολλές απ' τις κατοικίες τους στο χωριό, και ο νεόδμητος αυτός οικισμός ονομάστηκε τότε "Νεοχώριον" ή "Νέος Αφάλων". Αρκετά αργότερα, το 1924 ήρθαν περίπου 100 πρόσφυγες από τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια και έκτισαν τα σπίτια τους δημιουργώντας τον "Οικισμό Αλιέων" ή "Συνοικισμό".
Στα βόρεια όρια του οικισμού, υπάρχει ο συνοικισμός "Καλαμιάρης", από τον οποίο κατάγεται ο Παναγιώτης Αλεπουδέλλης, πατέρας του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Στο ίδιο μέρος υπάρχει και το σχετικά άγνωστο Φοινικόδασος Καλαμιάρης ή της Παναγιούδας αποτελούμενο από Phoenix canariensis.
Το χωριό οφείλει το όνομα του στον Ι.Ν της Παναγίας που σημαίνει "Μικρή Παναγία" (ντοπιολαλιά:"Παναγιούδα"). Αυτός ο ναός χτίστηκε το 1896 από τον μεγάλο Λέσβιο αρχιτέκτονα της εποχής: Αργύρη Αδαλή, με γοτθικού ρυθμού τρούλο όπως και του Αγίου Θεράποντος στην Μυτιλήνη και των Ταξιαρχών στο Καγιάνι.
Από τη Βικιπαίδεια





 
                                                               


 
 
   Περισσότερα ..  http://iamatika.aegean.gr/north-aegean-hot-springs/lesvos-hot-springs

                                     http://documents.tips/documents/54748331b4af9f5b328b45e9.html

 
 





 
 









                                                          Αρχαιο  λιμάνι .(Επάνω  Σκάλα )

Το παλιό λιμάνι βρίσκεται στη περιοχή Επάνω Σκάλα, δίπλα στο κάστρο, στη βόρεια πλευρά της Μυτιλήνης.

Αν και σήμερα είναι εγκαταλειμμένο και στη θέση του υπάρχουν μόνο χαλάσματα και βράχια μέσα στη θάλασσα, παρ’ όλα αυτά έχει μεγάλη ιστορία.

 

Η ιστορία του αρχίζει τα τέλη του 5ου αι. π.Χ., την εποχή όπου ο σημερινός λόφος με το Κάστρο, ήταν νησάκι και διαχωριζόταν από το κύριο σώμα της Λέσβου με τον Εύριπο, μία στενή λωρίδα θάλασσας δηλαδή, πλάτους 30μ. και μήκους 300μ. περίπου, ο οποίος ένωνε τους δύο όρμους που σχηματίζονταν στα βόρεια και τα νότια. Στους δύο αυτούς όρμους κατασκευάστηκαν τα δύο λιμάνια της πόλης της Μυτιλήνης: το βόρειο που ήταν εμπορικό λιμάνι και το νότιο που ήταν  πολεμικό. 

Ο Εύριπος υπήρχε μέχρι και τα Μεσαιωνικά χρόνια (15ος αιώνας μ.Χ.), οπότε και επιχωματώθηκε. Τα δύο λιμάνια έδιναν στην πόλη ένα εξαιρετικό προνόμιο. Αφενός έτσι ξεχώριζαν και εξυπηρετούνταν καλύ­τερα οι πολεμικές και ειρηνικές ανάγκες, αφετέ­ρου τα πλοία απέπλεαν με οποιονδήποτε άνεμο. Απ' το νότιο, όταν φυσούσε βοριάς κι απ' το βόρειο, όταν φυσούσε νοτιάς.  

Ο Εύριπος, στα σημεία που ήταν πυκνοδομημέ­νη και πολυσύχναστη η πόλη, γεφυρωνόταν με γέφυρες από μάρμαρο. Κατάλοιπα από τις γέφυρες και το ακρομώλιό του (βορειοδυτικά) έχουν εντοπιστεί σε πρόσφατες ανασκαφές.

                             http://local.e-history.gr/pages/viewpage.action?pageId=11927601                 
 
 





 
 
                                                               Αρχαίο  θέατρο   Μυτιλήνης

Σώζεται η τελευταία οικοδομική φάση του μνημείου, που  χρονολογείται στα Υστερορωμαϊκά χρόνια. Το σχήμα της ορχήστρας είναι κυκλικό, με διάμετρο περίπου 24.20 μ. Η ορχήστρα ορίζεται από το εντελώς κατεστραμμένο κοίλο με τοίχο που έφερε ορθομαρμάρωση. Η σκηνή διαιρείται από τρεις διαδρόμους. Στον μεσαίο βρέθηκε κτιστός οχετός για την απορροή των υδάτων. Στα δυτικά της ορχήστρας υπάρχουν δύο δωμάτια σκαμμένα στο βράχο του κοίλου.

Η πρώτη οικοδομική φάση του Θεάτρου της Μυτιλήνης χρονολογείται στην πρώιμη ελληνιστική περίοδο, όπως αποδεικνύουν τα εδώλια και τα αρχιτεκτονικά μέλη, που βρέθηκαν επί τόπου ή χρησιμοποιημένα σε δεύτερη χρήση για την οικοδόμηση του Κάστρου της Μυτιλήνης. Κατά την Υστερορωμαϊκή περίοδο το θέατρο μετασκευάσθηκε. Το πεταλόσχημο κοίλο του υπολογίζεται ότι στην φάση αυτή θα είχε χωρητικότητα περίπου 10.000 θεατών.

Ο Πλούταρχος, στο βίο του Πομπηίου (Πομπήιος, 42), διέσωσε την πληροφορία ότι ο Ρωμαίος στρατηγός θαύμασε το θέατρο της Μυτιλήνης και αντέγραψε το σχέδιό του στο θέατρο που έκτισε στη Ρώμη το 55 π.Χ.
 
 
 



                                                               Συνοικισμός  Μυτιλήνης
 

Ο Συνοικισμός και η Αγία Κυριακή κάτω από το Αρχαίο Θέατρο, όπου εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες που ήρθαν στη Λέσβο το 1923, με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Ο Συνοικισμός ("Σαρβαρλί") θεμελιώθηκε τον Μάρτιο του 1929 για να αντιμετωπίσει μαζικά τις μεγάλες ανάγκες στέγασης των προσφύγων και καταλαμβάνει το λόφο δυτικά από το Βόρειο λιμάνι.
 

 
 
 
                                                                         Κάστρο Μυτιλήνης ..
 









Στο βόρειο μέρος της πόλης , ανάμεσα σ’ ένα καταπράσινο πευκώνα και στη θάλασσα υψώνονται τα απομεινάρια του κάστρου της Μυτιλήνης. Διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση και είναι ένα από τα μεγαλύτερα κάστρα του μεσογειακού χώρου. Η οικοδόμησή του και η ενίσχυσή του έγινε σε διάφορες χρονικές περιόδους. Πιθανολογείται ότι κτίσθηκε την βυζαντινή εποχή στους χρόνους του Ιουστινιανού.
Σημαντική όμως ανακαίνιση δέχτηκε από τον Φραγκίσκο Γατελούζο στα χρόνια της ηγεμονίας του στο νησί. Αυτή την περίοδο πιστεύεται ότι ήταν ένα από τα πιο απόρθητα και ισχυρά κάστρα. Μέσα σ’ αυτό βρισκόταν και τo παλάτι του , που ονομάζεται “Πύργος της Βασίλισσας”. Στο χώρο του κάστρου σώζεται επίσης μια ρωμαϊκή ή βυζαντινή δεξαμενή φτιαγμένη από αδιάβροχο υλικό. Στις πύλες και σε διάφορα άλλα σημεία του κάστρου υπάρχουν οικόσημα των Παλαιολόγων και των Γατελούζων. Κάτω από τo κάστρο υπάρχουν στοές μεγάλου μήκους , στις οποίες συγκεντρώνονταν τα γυναικόπαιδα σε εμπόλεμη περίοδο. Ο θρύλος θέλει τις στοές να έχουν έξοδο και μάλιστα σε μεγάλη απόσταση από τo κάστρο. Τα τείχη του διατηρούνται σε καλή κατάσταση και είναι δείγματα άριστης οχυρωματικής αρχιτεκτονικής.                                                                                        



 
               Περισσότερα            http://odysseus.culture.gr/h/3/gh351.jsp?obj_id=15684
                                                                 http://www.mytilene-castle.gr/index2.php         

 







                                                

 


 
                                               





                                     




                                                         Το Τσαρσί Χαμάμ (Λουτρό της αγοράς)

Το Τσαρσί Χαμάμ (Λουτρό της αγοράς) αποτελεί τμήμα του συγκροτήματος του παρακείμενου τεμένους Γενί Τζαμί. Καταλάμβανε το κέντρο της αγοράς της οθωμανικής συνοικίας Αζιζιέ. (Κτίστηκε στο κέντρο ενός καταπράσινου περιβολιού). Av και δεν υπάρχει αναφορά σχετικά με την κατασκευή του στις διαθέσιμες ιστορικές πηγές, τα μορφολογικά του χαρακτηριστικά μας παραπέμπουν στο πρώτο τέταρτο του 19ου αιώνα. Πρόκειται για τυπικό κτήριο λουτρών, με τριμερή, γραμμική διάταξη χώρων, η οποία βαίνει σταδιακά από τον ψυχρό στο θερμό χώρο.

 

 
 

 





 




                                                 Δημοτική Πινακοθήκη   Μυτιλήνης   Xαλίμ Mπέη..





H Δημοτική Πινακοθήκη στεγάζεται σε ένα παλιό τριώροφο αρχοντικό (του Xαλίμ Mπέη), χαρακτηριστικό δείγμα της τοπικής αρχιτεκτονικής, που δεσπόζει στην περιοχή της Eπάνω Σκάλας.
Διαθέτει μια από τις σημαντικότερες συλλογές έργων ζωγραφικής, η οποία δωρίθηκε στον Δήμο από τον Γιώργο Σίμο - Πετρή και την αδελφή του Έλλη Σίμου.
O Γιώργος Σίμος - Πετρής ήταν ένας από τους σημαντικότερους τεχνοκριτικούς της χώρας, ένας «διανοητής» της εικαστικής τέχνης, προσωπικός φίλος των μεγαλύτερων Eλλήνων ζωγράφων. Μετά τον θάνατό του δώρισε την προσωπική του συλλογή αποτελούμενη από 110 πίνακες στη Δημοτική Πινακοθήκη (Aύγουστος του 1998) ενώ τη συλλογή συμπλήρωσε με νεώτερη δωρεά της (Σεπτέμβριος 2001) η αδελφή του, Έλλη Σίμου.


Σήμερα η Συλλογή Πετρή που εκτίθεται στη Δημοτική Πινακοθήκη αποτελείται από 138 πίνακες ζωγραφικής, σπάνια χαρακτικά, βιβλία και γκραβούρες.

Mεταξύ των άλλων στη Δημοτική Πινακοθήκη εκτίθενται έργα του Γιάννη Tσαρούχη, του Γ. Γουναρόπουλου, του Aντ. Πρωτοπάτση, του Oρ. Kανέλλη, του Πικάσο, του Mατίς, του Mόραλη, του Φασιανού, του Xρ. Mπότσογλου, χαρακτικά της Bάσως Kατράκη και μια σειρά από πίνακες πολλών άλλων σημαντικών Eλλήνων ζωγράφων.

Eκτός από την πολύ σημαντική συλλογή Πετρή, η Δημοτική Πινακοθήκη διαθέτει και μία αξιόλογη συλλογή από έργα Λέσβιων ζωγράφων, όπως του Στρ. Aξιώτη, του Γ. Γαβαλά, του Γ. Πέρρου, του I. Mουτζουρέλλη, του Στρ. Aθηναίου, της K. Mεσσηνέζης,

της M. Kαλλιπολίτου, του Δημ. Kαραπιπέρη και άλλων.



                                                             Γενί - Tζαμί (το Nέο Tέμενος),
 
Tο Γενί - Tζαμί (το Nέο Tέμενος), σημαντικό για τη Mυτιλήνη ιστορικό μνημείο της τρίτης δεκαετηρίδας του 19ου αιώνα είναι το μεγαλύτερο και λαμπρότερο μουσουλμανικό τέμενος της πόλης, κι ενα απ' τα χαρακτηριστικότερα της εποχής αυτής στον Eλλαδικό χώρο. Aπό αρχιτεκτονική και αισθητική άποψη, είναι απ' τα πιό ενδιαφέροντα κτίσματα της Mυτιλήνης, αντιπροσωπευτικό της εποχής του και της ενδιαφέρουσας οθωμανικής τέχνης που αναπτύχθηκε σ' ελληνικό έδαφος και φτιάχτηκε από Eλληνικά χέρια, που άφησαν εμφανή τα σημάδια τους σ' αυτή τη δημιουργία.  Σήμερα το κτίριο βρίσκεται       ανεκμετάλλευτο στο έλεος των φυσικών φαινομένων αλλά και των πτωχών σε πνεύμα ατόμων που δε αντιλαμβάνονται την ιστορική και πολιτισμική αξία του τεμένους. Στόχος είναι να μεταμορφωθεί σε ένα σύγχρονο πολιτιστικό πνευματικό κέντρο. Όλες οι πολιτιστικές ενέργειες που μέλλουν να συμβούν έχουν στόχο την ενημέρωση του κοινού για τον αρχαιολογικό χώρο την ιστορία του και φυσικά το λόγο για τον οποίο θα πρέπει να συντηρείται και να ¨θυσιάζεται¨ στον βωμό της παιδείας.   .                                                                                                           
 




                                                                Παλαιά  πόλη  της Μυτιλήνης


Οι συνοικίες των Αγίων Θεοδώρων, γύρω από τον ομώνυμο ενοριακό ναό και του Αγίου Αθανασίου με επίκεντρο τη Μητρόπολη, εκτείνονται ανατολικά της οδού Ερμού. Πριν το 1912, εκτός από τις κατοικίες υπήρχαν εκεί και πολλά εργαστήρια χριστιανών μελών της μέσης αστικής τάξης.
Η Κουλμπάρα, μια μεγάλη συνοικία που εκτείνεται στις δυτικές παρυφές του Κάστρου και ανατολικά της οδού Ερμού και περιλαμβάνει πλήθος μικρ
ών γειτονιών, με πυκνή οικιστική δόμηση.

 

                             Περισσότερα    http://www.aegean.gr/culturelab/Mytilene_gr.htm






























                                                          Μητροπολιτικός ναός της Μυτιλήνης ..



Ο μητροπολιτικός ναός της Μυτιλήνης βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο. Χρονολογείται στα τέλη του 16ου-αρχές 17ου αι. Έχει υποστηριχθεί ότι ο ναός έγινε μητροπολιτικός το 1721, όταν ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Νικόδημος Αίναζης έχτισε στον περίβολο του ναού τη μητροπολιτική του κατοικία. Ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης τρουλαίας βασιλικής. Εσωτερικά είναι κοσμημένος με αγιογραφίες του Λέσβιου ζωγράφου Bασιλείου Κεσακλή, τις οποίες φιλοτέχνησε το 1901. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το τέμπλο του ναού, ένα από τα ωραιότερα δείγματα της μεταβυζαντινής ξυλογλυπτικής της Λέσβου. Το εντυπωσιακό κωδωνοστάσιο του ναού, το οποίο ανεγέρθηκε το 1882, παρουσίαζει στοιχεία που παραπέμπουν στο νεογοτθικό ρυθμό. Έχει ύψος τριάντα τριών μέτρων και είναι κτισμένο, όπως και ο ναός, με ''σαρμοσακόπετρες'', πέτρες δηλαδή από το φημισμένο μικρασιατικό λατομείο ''Σαρμοσάκ''.



















 
 



                                    Υπαίθριος  αρχαιολογικός χώρος πίσω από  τη  Μητρόπολη !
 

                                                 Α ρχαιολογικό   Μουσείο  Μυτιλήνης

 


Σε μικρή απόσταση από το παλαιό κτήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου, στην περιοχή «Κιόσκι» βρίσκεται το νέο κτήριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης.

Η ανέγερση του νέου κτηρίου ολοκληρώθηκε το 1995 ενώ το Μάρτιο του 1999 εγκαινιάστηκε η μόνιμη έκθεση με τίτλο «Η Λέσβος από την Ελληνιστική στη Ρωμαϊκή Εποχή», η οποία επικεντρώνεται σε μία από τις σημαντικότερες περιόδους ανάπτυξης της αρχαίας Λέσβου, δηλαδή από τον 4ο αι. π.Χ. έως τον 3ο αι. μ.Χ.

Το σκεπτικό της έκθεσης είναι να προσεγγίσει ο επισκέπτης την καθημερινή πολιτική, οικονομική, κοινωνική και θρησκευτική ζωή του νησιού κατά τη συγκεκριμένη εποχή.
Τους εκθεσιακούς χώρους, οι οποίοι στεγάζονται σε δύο ορόφους, αποτελούν έξι αίθουσες με τη μόνιμη έκθεση και δύο αίθουσες για περιοδικές εκθέσεις. Ο τρόπος με τον οποίο είναι διαρθρωμένοι οι χώροι οδήγησε στον σχεδιασμό της μόνιμης έκθεσης σε τρεις ενότητες.

Στις τρεις αίθουσες του πρώτου ισόγειου ορόφου εκτίθενται ψηφιδωτά δάπεδα, τοιχογραφίες και κινητά ευρήματα από ρωμαϊκές επαύλεις, που η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε στον λόφο της Αγίας Κυριακής στη Μυτιλήνη, ενώ στους τρεις συνεχόμενους χώρους του δεύτερου ισόγειου ορόφου τοποθετήθηκαν γλυπτά (ανάγλυφα, πορτραίτα και ολόγλυφα). Στις αίθουσες της περιοδικής έκθεσης φιλοξενούνται εκθέματα που αναφέρονται σε ρωμαϊκά συμπόσια.
 

                      Περισσότερα                http://archaeologicalmuseummytilene.blogspot.gr/

                                                        Το  παλιό  Μουσείο της  Μυτιλήνης


                                                                    Κιόσκι   Μυτιλήνης


    

Το Κιόσκι, στον λόφο νότια της Κουλμπάρας και του Κάστρου, πάνω από το σημερινό λιμάνι. Το Κιόσκι αποτέλεσε μία από τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες της Μυτιλήνης, με πολλές αρχοντικές κατοικίες Μυτιληνιών εμπόρων και προξένων, που διατηρούνται μέχρι σήμερα.
                                                    

 





 









                                         
                         Πηγή για  όλες  τις Διαδρομές     http://www.lesvosgreece.gr/el/i-lesvos

 
 
 
 
 

 
 
 

 

 

 























































 



 

 





 



                                                                  
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 



 
 

 
 
 
 
 


       


 

 
 
 

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

                                                             
        





 

 

 

                                                               
        






 

 

 

 




 
 


 



 

 

 

                                                              
 
 
 
 
 
 
 
 





 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 


 


 

  

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 




































































































































































 


 

                                                   
 
 
 
 
 

 
 
 

.

 

 
                                                         
 
 
 


 
 
 
 
 
 
 
 

 
 

                                          

 

 

 

 
 
 
 

 

 





 











 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
                                                                  
 
 

 
 
 
 
 
 
                                               
                                                                    
 
 
 
                          
 
 






 
 
 
 
 
 
 
 
                                 =fb
 
                                                                     
 
 

 
 
 
 
 
                                     
 
                                                                            Μόρια
 
 
 

 
 
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


                                               



 












 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 



 

 
 
 


 




 




 



 
 


 
 
 
 
 
 

                   
             


 

 

 

 

 

 
 
                                              

 

                                                         


 
 

 

 
 
                                                             
 
                               
 

 

 

 

 

 


 


                                    


 
                                 Περισσότερα.             http://lesvosgreece.gr/el/moyseia
 

                                               


                                                          

 

 
 
 
 

 



 




 




 

 
 



                                                         
 

 
 ψ
 

                                               

 


 

                                                                                  

 

 
 

 

 




 

                      

 

           

              .

 

 

 

 


 

 

 


 


 


 


 


 


 


 


 

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 


 




 









 




 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 



 
                                                 









                                                              
 
                                                        
 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 


 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 












































 
 

                                                                 































































































 

 


                                     

 

 


 
 

                                                         
 

 



 


 


                                                         


 
 
 
 
 
 
 


 

 

 
 
 
 
 
 
 

                                            




 

 

 
 


 

















 




 

 




 
 


 

 















 













 

 









 
  

 

 



 

 

 

 
 
 

 

 

 

 

 


 













 

 

 

 

.